«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες, μιλάνε μεταξύ τους με μουσική!».Ν. Βρεττάκος
Γεννηθήκαμε Έλληνες κι έχουμε το προνόμιο να μιλάμε αυτήν τη γλώσσα των αγγέλων. Μια γλώσσα που μιλιέται εδώ και 4.000 χρόνια αδιάκοπα. Μιλάμε τη γλώσσα στην οποία πρωτοτραγούδησε ο Όμηρος. Τη γλώσσα στην οποία έγραψε ο Πλάτωνας, ο Ισοκράτης, ο Ηρόδοτος κι ο Θουκυδίδης, στην οποία μίλησε ο Περικλής, ο Σωκράτης, ο Μ. Αλέξανδρος.
Τη γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Άγ. Ι. ο Χρυσόστομος, ο Ρήγας, ο Σολωμός.
Δυστυχώς, όμως, στις μέρες μας έχουμε την τάση να μη θεωρούμε προνόμιο το γεγονός αυτό, αλλά, αντιθέτως, υποτιμούμε τη γλώσσα μας ως ένα απλό όργανο επικοινωνίας.
Όμως, «η γλώσσα δεν είναι απλό εργαλείο (όπως τη θέλουν μερικοί τεχνοκράτες γλωσσολόγοι, επικοινωνιολόγοι και πληροφορικοί), αλλά καθοριστικό συστατικό της προσωπικότητας του ατόμου και της φυσιογνωμίας ενός λαού, δηλαδή “υπαρξιακό” στοιχείο». (Γ. Μπαμπινιώτης).
Μέσα στη γλώσσα κρύβεται ολάκερος ο πολιτισμός και η παράδοση ενός λαού,«απεικονίζονται στοιχεία από την ιστορία, τη σκέψη, τη νοοτροπία, την καλλιέργεια και τον πολιτισμό του» (Γ. Μπαμπινιώτης).
Η γλώσσα μας είναι το «είναι» μας.Είναι κάτι ζωντανό και ζωτικό, που μεταβάλλεται όπως κάθε ζωντανός οργανισμός με την πάροδο του χρόνου, χωρίς όμως να αλλάζει καθοριστικά, φέροντας μέσα στους αιώνες από την εποχή του Ομήρου τόσα πολλά και τόσο πλούσια, απέραντα και μεστά στοιχεία. Από την εποχή του Ομήρου «μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα» (Γ. Σεφέρης).
Την Ενιαία Ελληνική Γλώσσα, όπως λέει κι ο Ελύτης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου