Απομυθοποίηση του καρκίνου μέσω των ανακαλύψεων του Δρ. Χάμερ.

Το “Σύνδρομο Ντιρκ-Χάμερ” 

και ο “Σιδηρούς Κανόνας του Καρκίνου”, είναι οι πρώτες ανακάλύψεις του Δρ. Χάμερ, σύμφωνα με τις οποίες κάθε καρκίνος είναι αποτέλεσμα κάποιου ισχυρού συγκρουσιακού σοκ, το οποίο αργότερα ονομάστηκε “βιολογική συγκρούση”.
Με το πέρασμα των ετών, ο Δρ. Χάμερ ανακάλυψε ότι στην πραγματικότητα σχεδόν κάθε αρρώστια έχει την αιτία της σε κάποια απολύτως συγκεκριμένου τύπου βιολογική σύγκρουση.

Ο “Σιδηρούς Κανόνας του Καρκίνου” ήταν η πρώτη από τις συνολικά πέντε Βιολογικές Νομοτέλειες που ανακάλυψε ο Δρ. Χάμερ, οι οποίες αποτελούν και τον πυρήνα της “Γερμανικής Νέας Ιατρικής”.

Παρακολουθείστε τα παρακάτω βίντεο. 
Είναι συγκλονιστικά!

http://youtu.be/UG1NgSbYlw8         http://youtu.be/Savw19CMhxc  http://youtu.be/ycB0eDVMN1I                                          http://youtu.be/bI9jtsJ3YFc

http://youtu.be/5gF1Yv8Xawk                                            http://youtu.be/HM03ae_hA5I

Σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η τρέλα η υπερβολή και η παραπλάνηση, βίντεο σαν κι αυτά, προσπαθούν να διατηρήσουν την λογική σε ένα επίπεδο που να είναι δυνατή η κριτική σκέψη και η αυτοάμυνα προς διατήρηση της υγείας και της σωματικής ακεραιότητας.

Ελληνική Γλώσσα/Langue Grecque

Βρήκα σερφάροντας τα εξής υπέροχα....

Φύκια για μεταξωτές (*) διφθόγγους

της αν.καθηγ. Μαριάννας Κατσογιάννου

Όταν έχεις άγνοια για κάτι, εύκολα βρίσκεται κάποιος επιτήδειος να την εκμεταλλευτεί: να σε κλέψει στο ζύγι, να το σκάσει με την προίκα σου, να σε πείσει να τον ψηφίσεις… κοντολογίς να σου πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αυτό ισχύει για όλους μας. Όταν μάλιστα πρόκειται για θέμα που μας «πονάει», που σχετίζεται με κάποια ανάγκη ή ευαισθησία, τότε γινόμαστε πιο ευάλωτοι σε κάθε είδους τερτίπια, νομικά, λεκτικά, εμπορικά… και είναι ακόμα πιο εύκολο να πέσουμε θύματα απάτης.

Κάτι τέτοιο γίνεται συχνά μ’ ένα θέμα για το οποίο ενδιαφερόμαστε όλοι, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, πάντως όλοι το νιώθουμε δικό μας. Εννοώ το πολλαπλά σημαντικό ζήτημα της γλώσσας που και μέρος της ταυτότητάς μας αποτελεί και την ποιότητα της επικοινωνίας μας καθορίζει και σε στενή σύνδεση βρίσκεται με το, πανθομολογούμενο πλέον, έλλειμμα εθνικής πολιτικής στα θέματα παιδείας (και όχι μόνο). Δεν θα επαναλάβω την πρόσφατη συζήτηση γύρω από τα φωνήεντα, τα σύμφωνα και τις διφθόγγους, γιατί πιστεύω ότι έχει διεξαχθεί σε ένα παραπλανητικό πλαίσιο που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πριν πάρουμε οποιαδήποτε θέση. 

Η πλάνη (ή μήπως πρόκειται για απάτη;) που με απασχολεί βασίζεται στην άγνοια της ιστορίας. Όπως γίνεται παντού, βρίσκονται μερικοί «επιτήδειοι» να επωφεληθούν από το γεγονός ότι δεν είμαστε όλοι ειδικοί σε όλα και επομένως υπάρχουν πράγματα που αναγκαστικά δεν γνωρίζουμε. Για να στηρίξουν τις απόψεις τους αποκαλύπτουν ένα μέρος της αλήθειας που, αποκομμένο από το πλαίσιό του, φαντάζει πειστικό. Ένα απλό παράδειγμα για να το καταλάβουμε καλύτερα: διαμαρτύρονται κάποιοι ότι, επειδή καταργήθηκαν οι τόνοι και τα πνεύματα, η ελληνική γλώσσα έχασε ένα μέρος από τις εκφραστικές της δυνατότητες. Το τι ακριβώς σημαίνει «εκφραστική δυνατότητα» και πώς μπορεί να χαθεί δεν είναι απολύτως σαφές, αλλά δεν πειράζει, μία πομπώδης ρητορική σε συνδυασμό με το συναισθηματικό φορτίο του θέματος είναι αρκετή για να μας πείσει. Με έναν όρο όμως, να μην έχουμε τις απαραίτητες γνώσεις.

Γιατί τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να πιστέψει κάποιος που γνωρίζει την ιστορία της ελληνικής γλώσσας. Η πραγματικότητα είναι ότι τα αρχαία ελληνικά δεν είχαν ούτε τόνους, ούτε πνεύματα, ούτε καν διάκριση σε πεζά και κεφαλαία γράμματα: θα έχετε παρατηρήσει ότι όλες οι επιγραφές στα μουσεία και στους αρχαιολογικούς χώρους είναι γραμμένες με κεφαλαία. Στην Αθήνα του 500 π.Χ. δεν έγραφαν Ἔδοξεν τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ αλλά ΕΔΟΧΣΕΝ ΤΕΙ ΒΟΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟΙ ΔΕΜΟΙ. Και βεβαίως η προφορά της φράσης ήταν εντελώς διαφορετική από τη σημερινή. Τις λεπτομέρειες θα χρειαζόμαστε αρκετές σελίδες (ή ώρες) για να τις εξηγήσουμε, η ουσία όμως είναι ότι κάποια στιγμή, οι διαφορές στην προφορά έγιναν τόσο πολλές που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πια να διαβάσουν εύκολα τα αρχαία κείμενα. Και τότε ήταν που εφηύραν τους τόνους και τα πνεύματα. Γύρω στα 200 π.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, τα σημαδάκια αυτά ήταν το «σκονάκι» που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι ως βοήθημα επειδή δεν ήξεραν πια πώς να προφέρουν τις λέξεις με τον παλιό τρόπο. Καμία σχέση με την κλασική ελληνική της Αθήνας του Περικλή!

Προσοχή, αυτά που γράφω δεν αποτελούν τοποθέτηση υπέρ ή κατά του πολυτονικού. Η μόνη μου θέση είναι ότι πριν επιλέξει κανείς, καλό είναι να γνωρίζει την ιστορική αλήθεια για να μην βασίζει τις αποφάσεις του σε επιστημονικοφανείς (και αν) φαιδρότητες.

Δεν θα ήθελα να προχωρήσω σε πιο περίπλοκα ζητήματα γραμματικής, τουλάχιστον όχι προς το παρόν. Κι αυτό επειδή ο στόχος μου δεν είναι να διδάξω σε κανέναν τι συμβαίνει με τους τόνους, τα πνεύματα και την ιστορία της ελληνικής γλώσσας. Το μόνο που θεωρώ σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να ξεκαθαρίσει το τοπίο ως προς το τι θα πει παραπλάνηση και πόσο εύκολο είναι να εκμεταλλευτεί κάποιος την καλή μας πίστη και να μας παρασύρει σε λανθασμένα συμπεράσματα, είτε επειδή ο ίδιος έχει πέσει θύμα πλάνης, είτε επειδή η ημιμάθεια, σε συνδυασμό με λίγο θράσος μπορεί να κάνει θαύματα μετατρέποντας τα φύκια σε μεταξωτές… διφθόγγους.

______________________________________

*Δεν πρόκειται για λάθος, η λέξη δίφθογγος ήταν θηλυκού γένους μέχρι πολύ πρόσφατα. Τη διάλεξα ειδικά για να σας πείσω ότι οι αλλαγές στη γλώσσα δεν σημαίνουν απαραίτητα κάποιου είδους ξεπεσμό: το πρόβλημα δεν είναι αν χρησιμοποιώ το ουσιαστικό δίφθογγος ως αρσενικό ή θηλυκό, αλλά αν γνωρίζω τι σημαίνει (αυτό σας το προτείνω για άσκηση στο σπίτι). :-) 

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΕΣ

Πιο επίκαιρο, δε γίνεται!

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ!!!

Ο ιερός Χρυσόστομος επανειλημμένα ομιλεί με ενθουσιασμό για την Ανάσταση του Χριστού, απολογούμενος μάλιστα κάποτε προς τους απίστους και αμφιβάλλοντας:

"Τι μεγαλύτερη απόδειξη της Αναστάσεως του Χριστού ζητάς, όταν βλέπεις να έχει γίνει τόσο μεγάλη μεταβολή των πραγμάτων έπειτα από εκείνο το γεγονός;

Γυναίκες, που εκ φύσεως είναι δειλές, παρουσιάζονται ατρόμητες εμπρός στον θάνατο, ενώ ο θάνατος πριν από την Ανάσταση ήταν φοβερός και φρικτός και στους αγίους άνδρες. (PG 50, 629) 

" Πάρα πολύ μεγάλη πραγματικά απόδειξη της Αναστάσεως είναι το ότι ο Χριστός, που θυσιάστηκε στο Σταυρό, μετά το θάνατό του επέδειξε τόσο μεγάλη δύναμη, ώστε έπεισε ανθρώπους, που ζούσαν σε διάφορες περιοχές, να περιφρονήσουν, χάριν της πίστεως προς αυτόν και της ομολογίας αυτής της πίστεώς τους, και την πατρίδα τους και την οικογένειά τους και τους φίλους τους και τους συγγενείς τους και αυτή τη ζωή τους και να προτιμήσουν αντί των ευχαρίστων και τερπνών του κόσμου, που τους υπόσχονταν οι εχθροί της Πίστεως, και μαστιγώσεις και κινδύνους και μαρτυρικό θάνατο. Αυτά δεν είναι κατορθώματα κάποιου νεκρού, που έμεινε κλεισμένος στον τάφο του, αλλά κάποιου που ανεστήθη και ζει. (PG 50,593) 

"Πολλοί ερωτούν, γιατί άραγε, όταν ανεστήθη ο Χριστός δεν εμφανίσθηκε στους Ιουδαίους; Η ερώτηση αυτή όμως είναι περιττή και μάταιη. Διότι εάν επρόκειτο να τους ελκύσει προς την πίστη με την εμφάνισή του μετά την ανάσταση του σ’ αυτούς, δεν θα απέφευγε να το κάνει.

Ότι όμως δεν επρόκειτο να τους ελκύσει προς την πίστη, αν εμφανιζόταν σ’ αυτούς μετά την ανάστασή του, φαίνεται με την περίπτωση του Λαζάρου. 

Διότι αυτόν που ήταν νεκρός τέσσερις μέρες και μύριζε και είχε αρχίσει να αποσυντίθενται τον ανέστησε και του έδωσε δύναμη να βγει από τον τάφο του, όπως ήταν δεμένος με νεκρικούς επιδέσμους εμπρός στα μάτια όλων, και παρά ταύτα όχι μόνο δεν τους είλκυσε προς την πίστη, αλλά και τους ερέθισε περισσότερο.

Διότι αποφάσισαν να σκοτώσουν και τον Λάζαρο. Εάν λοιπόν ανέστησε κάποιον άλλον και δεν επίστευσαν, άραγε ανασταίνοντας τον εαυτό Του και δείχνοντάς τον σ’ αυτούς, δεν θα κυριεύονταν και πάλι από μανία εναντίον του;  (PG 51, 106)Α

Ιατροδικαστική έκθεση για το θάνατο του Χριστού!

Πάλι σερφάροντας και περιφερόμενη στα επίκαιρα θέματα, βρήκα αυτή τη συνέντευξη του Φ.Κουτσάφτη, και μια που δεν μπορώ να απολαμβάνω μόνη μου τα ενδιαφέροντα ευρήματα, το μοιράζομαι μαζί σας! 

Ποιος όμως  είναι ο Φίλιππος Κουτσάφτης;

Ο Φίλιππος Κουτσάφτης είναι ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των τελευταίων δεκαετιών. 

Εχει κληθεί να μελετήσει και να αποφανθεί για τα μεγαλύτερα σύγχρονα εγκλήματα και οι εκθέσεις του προσέφεραν πολύτιμα στοιχεία στις Αρχές. 

Αυτή τη φορά όμως εκλήθη να κάνει μια διαφορετική «νεκροψία» και «έκθεση» για το μαρτύριο και τον θάνατο του Ιησού και περιγράφει στην Κυριακάτικη Δημοκρατία βήμα -βήμα τις επιπτώσεις των Παθών (με έξι ανακρίσεις και τέσσερις βασανισμούς) εξηγώντας πώς προήλθε ο θάνατος του Χριστού στον Σταυρό.

Διαβάστε περισσότερα

Στα Ελληνικά: ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ, της Πηνελόπης Δέλτα

Η Πηνελόπη Δέλτα, κόρη του εθνικού ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη, γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια όταν εκεί ο Ελληνισμός ανθούσε. Κατέχει μια ξεχωριστή θέση στη νεοελληνική παιδική λογοτεχνία κι εγώ θα πρόσθετα: «και…όχι μόνο». Το υλικό και πνευματικό υπόβαθρο που της πρόσφερε η οικογένεια της, η μόρφωση που πήρε αλλά και η προσωπική της ευαισθησία αποτέλεσαν τις βάσεις του πρωτοπόρου και αξιολογότατου λογοτεχνικού έργου της. Επιπλέον, ο κοινωνικός και φιλικός κύκλος της οικογένειας της ήταν οι πιο καλλιεργημένοι λογοτέχνες, εκπαιδευτικοί και σκεπτόμενοι άνθρωποι του καιρού εκείνου και επίσης αξίζει να αναφερθεί το γεγονός ότι ήταν από τα άτομα που είχαν την τύχη να γνωρίσουν εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Νικόλαος Πλαστήρας.

Τα έργα της αν και απευθύνονται σε παιδιά, επενδυμένα με μια γλώσσα που μιλούσε στην ψυχή και τη φαντασία τους και  εξυψώνοντας το εθνικό και θρησκευτικό φρόνημα της νεολαίας, διαβάζονται πολύ ευχάριστα από τους ενήλικες που ανακαλύπτουν πίσω από τις γραμμές υψηλά νοήματα και φρονήματα…

Έτσι, αποφασίσαμε για το μήνα Μάρτιο και Απρίλιο να διαβάσουμε στη Λέσχη Ανάγνωσης το «Παραμύθι χωρίς όνομα» και να  ερευνήσουμε όλες τις κρυφές του πτυχές.....

Διαβάστε περισσότερα...